Hypogondrie 2007, een oud stukje van mij op herhaling

Mijn artikel uit 2007 eindigde ik met: Kortom: iets meer vertrouwen in de kracht van het debat en iets minder angst daarvoor. Iets minder angst voor de pijntjes en de kwaaltjes van een overigens gezonde democratie. Het nieuwe Wilders proces zal dus weer een duidelijke strafrechtelijke grens moeten stellen.

Onze grondrechten

Vrijheid van meningsuiting en Godsdienstvrijheid blijven ons in Nederland bezighouden, zeker sinds
de moorden op Pim Fortuin en Theo van Gogh.
De aandacht voor extreme vormen van godsdienstbeleving kan zo langzamerhand wel
buitenproportioneel genoemd worden. Te veel aandacht is er al in Nederland voor
gezichtsbedekkende kleding en voor een enkele iman die weigert vrouwen een hand te geven. Als er
in een buitenwijk van Amsterdam enkele auto’s in brand worden gestoken, roept de media dat hier
“Parijse toestanden” zijn ontstaan. In onze goed geregelde, gelukkige en op veel gebieden,
overvloedige samenleving (zie de feestdagen) zijn wij in Nederland naarstig op zoek naar sociale
pijntjes en kwaaltjes. De Nederlander blaast zijn problemen op aldus de socioloog Willem Schinkel in
zijn boek: “Denken in een tijd van Sociale Hypochondrie”. Een voorbeeld van zo’n pijntje heeft de
afgelopen weken de aandacht van vooral juristen gevraagd.
Dit keer geen moslimextremisme maar iets wat christelijk extremisme genoemd kan worden. De
categorische weigering van de Staatkundig Gereformeerde Partij (SGP) om vrouwen toe te laten als
lid van de partij. Vul voor SGP “discotheekhouder” in en voor vrouwen “kleurlingen” en er hoefde geen
rechter aan te pas te komen om de discriminatie vast te stellen. Toch oordeelde de Raad van State
onlangs dat de SGP, recht had op subsidie, subsidie, die haar eerst door de rechtbank was ontnomen,
juist vanwege het feit dat de partij geen vrouwen toelaat. De Raad van State overwoog in zijn
uitspraak met zoveel woorden dat er genoeg partijen waren waar “SGP-vrouwen” terecht kunnen, en
ze kunnen desnoods een zelf een partij oprichten. Deze redenaties ontlokte de advocaat die namens
het Clara Wichmann Instituut de zaak had aangespannen tegen de SGP tot de volgende opmerking.
“Het is net of je zegt ; het is niet erg dat dit restaurant geen moslims en zwarten toestaat, want er zijn
nog genoeg andere restaurants waar ze wel terechtkunnen.”
Recht en rechtspreken is de kunst van het vergelijken maar dan moeten geen appels met peren
vergeleken worden. Een politieke partij is geen restaurant of discotheek. Een voorwaarde voor het
goed functioneren van onze democratie is dat ook partijen die streven naar wijziging van de Grondwet
en die zich keren tegen de gevestigde orde, de vrijheid moeten hebben zich te ontplooien, hoe abject
hun standpunten ook zijn. Voltaire, icoon van de verlichtingstheorie zou in een discussie ooit gezegd
hebben, als: “Ik ben het oneens met wat je zegt, maar ik zal tot de dood je recht verdedigen om het te
zeggen.” In dezelfde lijn verdedigde de Amerikaanse burgerrechten Organisatie midden vorige eeuw,
het recht van Ku Klux Klan (KKK) om een demonstratie te houden. Een organisatie als de KKK, die
zich toe legde op terreur tegen zwarten, kleurlingen en strijders voor hun grondwettelijke rechten
kreeg steun van een mensenrechtenorganisatie .
Democratie is niet voor bange mensen, niet voor sociale hypochonders. In het politieke en juridische
debat moet alles mogen. Geert Wilders, die dit weekeind tot politicus van het jaar is benoemd, mag
daarin verkondigen dat de koran verboden moet worden en de SGP mag vrouwen binnen hun
geledingen verbieden. Beiden maken gebruik van hun grondwettelijke vrijheden om binnen die
vrijheden te pleiten tegen diezelfde grondrechten. Wilders tegen de godsdienstvrijheid voor moslims
en de SGP negeert het discriminatieverbod en dat weer met een beroep op de godsdienstvrijheid. De
uiterste grenzen waarbinnen het debat gevoerd moet worden, worden bepaalt door het strafrecht.
De strafrechter zal de verschillende rechten dan weer tegen elkaar af moeten wegen om vast te
stellen of bijvoorbeeld het beledigende karakter van uitspaak zwaarder moet wegen dan de
godsdenstvrijheid op basis waarvan zo’n uitspraak wordt gedaan, bijvoorbeeld daar waar steng
gelovigen de homoseksualiteit als ziekte bestempelen.
Kortom: iets meer vertrouwen in de kracht van het debat en iets minder angst daarvoor. Iets minder
angst voor de pijntjes en de kwaaltjes van een overigens gezonde democratie.



Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s