“Race is the child of racism, not the father” Zo zei Ta-Nehisi Coates het in zijn mooie boek in de vorm van een brief aan zijn zoon “Between the World and Me”, met een directheid die past in deze tijd.
Begin zestiger jaren zei James Baldwin het in een interview, naar mijn idee treffender, toen hij de vraag stelde waarom “de witten” de “neger” nodig hadden en “neger” werd toen nog niet hypocriet of zo u wilt, “politiek correct”, weg gepiept:
‘Wat witten moeten doen, is bij henzelf te rade gaan waarom ze überhaupt ooit behoefte hadden aan een neger. Want ik ben geen neger. Ik ben een mens… En als ik hier niet de neger ben, en jullie hebben hem verzonnen, als jullie, witten, hem hebben verzonnen, dan moeten jullie je maar eens goed afvragen waaróm. Daar hangt de toekomst van het land van af.’
Dit citaat las ik weer in een stuk van Zadie Smith over de film “Get Out” gepubliceerd in De Groene Amsterdammer (zie hier ). 
Bas Heijne lijkt in onderstaande passage uit zijn mooie stuk: “Het radicale antwoord op haat is waardigheid.” , geplaatst in de katern Opinie & Debat van NRC van 9 september 2017, eigenlijk het antwoord op Baldwins vraag te geven:
“Daar waar Gandhi, King en Mandela de strijd aangingen, bestond een gapende discrepantie tussen enerzijds fraaie woorden over beschaving en verlichting en anderzijds een pijnlijke werkelijkheid waarin ongelijkheid door veel mensen als de onwrikbare, natuurlijke orde werd beschouwd. 
Dat laatste verklaart de diepe haat in de ogen van de politiemannen en protesterende witte mannen en vrouwen in het diepe Zuiden van de Verenigde Staten, die de acties en marsen van Martin Luther King en zijn medestrijders in de burgerrechtenbeweging probeerden te saboteren en neer te slaan. Het zijn nog altijd schokkende beelden. Onvoorstelbaar nu – tot je denkt aan de verwensingen en bedreigingen die het keurige activisme van Sylvana Simons losmaakt. ”
De blanken hadden die door Heijne genoemde onwrikbare, natuurlijke orde van ongelijkheid nodig om het eigen schuldgevoel weg te redeneren. Het is het oude liedje: door een bevolkingsgroep minderwaardig te maken, door de neger te maken, ontsloeg je jezelf van de plicht die bevolkingsgroep gelijkwaardig te behandelen.
De blanken hebben het ras bedacht Race is inderdaad the child of racism.
Welke identiteit verliezen wij nu eigenlijk als we toegeven dat er nog het een en ander gecorrigeerd moet worden aan onze werkelijke houding ten opzichte van gekleurde medemens? Niet alleen de toekomst van Amerika maar ook die van ons land hangt af van die correctie (zie Baldwin hierboven).
Ben ik net klaar met dit stukje en dan lees ik nog dat interview van de burgemeester van Palermo, Leoluca Orlando (70) te vinden in Trouw van 9 september 2017. Daarom plak ik er nog een citaat aan vast uit dat vraaggesprek (zie Blendle).
Nadat hij de journalist er nog even op wijst dat vluchtelingen mensen zijn, stelt hij: “Niemand kan veroordeeld worden om te leven en te sterven op de plaats waar zijn of haar ouders zijn geboren. We moeten af van het idee dat de staat een gesloten plek is. Ik ben geen Italiaan omdat mijn vader en moeder dat waren; ik ben Italiaan omdat ik zelf besloten heb dat te zijn. Ik had er ook voor kunnen kiezen om Duitser, Hollander of Tunesiër te worden. Zo denk ik erover. Mijn identiteit hangt niet af van het bloed van mijn ouders, mijn thuisland is daar waar ik woon.”
Deze uitsmijter paste te mooi in mijn “bloemlezing”om hem er niet in op te nemen.
omdat zij met haar kleinkinderen narcissen had geplukt. De bekeurende stadswacht vroeg de oma of ze wel wist van wie die bloemen waren en de assertieve oma zei: “Ja, van ons allemaal.” Kijk, zo’n duidelijke door Annie M.G. Smidt opgevoede oma had direct mijn sympathie. Helaas moest ik mijn mening wat bijstellen toen bleek dat er 47 narcissen uit een stadsbloemenperkje waren geplukt door de kleinkinderen van die grootmoeder.
en de Amerikaanse weekbladen Time en Newsweek op de leestafel. En door de kabels van “radiodistributie” kwamen programma’s als VARA ’s Rode Haan en “Welingelichte Kringen van de VPRO de huiskamer binnen met van die “linkse kerk journalisten” als John Jansen van Galen, Henk Hofland en Joop van Tijn. Ja zoek dat maar op: “
Terug van “de Groene” naar het NRC -artikel. “Is er geen recht op niet gemeten, niet geanalyseerd, niet geprofileerd niet gecoacht te worden?” werd in het artikel als een andere vraag opgeworpen. Om af te kicken van mijn “schermafhankelijkheid” blijkt de aan- en uitknop niet te werken. Geen nieuws updates van minuut tot minuut met boodschappen als: “nog geen nieuws over de identiteit van…” zou wel uitkomst bieden. Eerste afkickoefening, in navolging van de autoloze zondag, een “nieuws loze zondag” met maar Journaal, om acht uur?
Michael Grove weer eens aan. Grove wierp tegenstanders van de Brexit campagne tegen: “People are tired of experts” een echte opmerking in de lijn van “post-truth” of “Ach wetenschap, ook maar een mening”
laatste (“emocratische”) reflex kunt tegengaan. Hij stelt vast dat het alleen belachelijk maken van “alternatieve feiten” à la 
later de nazi’s over Joden) tot “Lock her up” (Trump over Clinton) of nog recenter Erdogan die in een toespraak Nederland fascistisch en nazistisch noemde.
ons democratisch bestel. De meest bekende tegenstander van verkiezingen op dit moment is de cultuurhistoricus, archeoloog en schrijver, 
Deze, door Van Reybrouck beschreven visie, meende ik na oppervlakkige lezing ook te herkennen in een stuk van de emeritus hoogleraar intellectuele geschiedenis in geschiedtheorie, Frank Ankersmit, in het NRC van 27 januari 2017. In zijn geschiedenis les beschreef hij min of meer dezelfde ontwikkeling ongeveer zo. In de late Middeleeuwen riep de vorst de Staten-Generaal bijeen, waarin toen alleen nog de oude, niet gekozen, aristocratie vertegenwoordigd was, de adel, de geestelijkheid en de regenten uit de steden en provincies. Die vertegenwoordigers van de steden en provincies konden pas afspraken maken met de vorst na toestemming van hun achterbannen. Er werd toen dus nog ná ruggespraak en mét last van de achterban beslist door de “volksvertegenwoordiging”.
Nederland voor “de 11 september aanslagen” nog werd gesproken over Marokkanen en Turken. Na die aanslagen werden dat “moslims”. Dat is politiek. “Religie is afhankelijk van de omgeving, van de mensen die erbij betrokken zijn, van de manier waarop je ernaar kijkt.” Meer en meer wordt religie in het seculiere Europa de uitzondering en lijken atheïsten steeds fundamentalistischer te worden. Zie bijvoorbeeld het EO programma “
Eerde de Vries 